Masz dom z pięknej cegły i nie chcesz zakrywać jej styropianem z zewnątrz? Od środka też nie kładź styropianu ani zwykłej folii. Zamkną wilgoć tam, gdzie izolacja styka się z murem, a grzyb wyjdzie po kilku sezonach. Mur ociepla się 6–8 cm wełny drzewnej albo konopnej i paroizolacją inteligentną.
Dlaczego styropian i pianka od środka to błąd?
Gdy izolacja ląduje po wewnętrznej stronie, ceglana ściana przestaje dostawać ciepło z pokoi i robi się zimniejsza. Para wodna, która przejdzie przez ocieplenie, trafia więc na chłodną cegłę. Styropian i pianka poliuretanowa mocno zwiększają ryzyko, że skropli się dokładnie na styku izolacji ze starym murem. Stamtąd wilgoć nie ma już którędy uciec.
Najgorsze, że przez długi czas nic nie widać. Płyta gipsowa jest czysta, ściana wygląda porządnie, a za nią rozwija się grzyb. Wychodzi na wierzch dopiero wtedy, gdy przebije się przez wykończenie. Takie wpadki ujawniają się zwykle po dwóch, trzech sezonach i kończą rozbiórką wszystkiego do gołej cegły.
Ze zwykłą folią jest podobnie. Ma stały opór, więc odcina mur od strony pokoju i zamyka go z obu stron. Skutek widać po 2–3 latach: woda zbiera się w cegle i nie ma jak z niej odparować.
Co zamiast tego: przekrój ściany od cegły do pokoju
Od środka stosuje się materiały, które potrafią przyjąć wilgoć i ją oddać: płyty z wełny drzewnej, płyty konopne albo lekki beton komórkowy. Grubość to 6–8 cm. Więcej nie znaczy lepiej, bo grubsza warstwa jeszcze mocniej wychładza mur. Każdą zmianę grubości musi przeliczyć projektant.
- Mur ceglany – stara ściana, sucha i ze zdrowymi spoinami. Z zewnątrz zostaje taka, jak była.
- Wełna drzewna lub konopna, 6–8 cm – przyklejona albo przymocowana do muru na całej powierzchni. Nie może być pustek, bo w nich zbiera się para.
- Paroizolacja inteligentna – membrana sklejona na każdym zakładzie i wokół każdego przejścia instalacji.
- Płyta gipsowa – wykończenie od strony pokoju.
Membrana inteligentna różni się od folii tym, że jej przepuszczalność zmienia się zależnie od wilgotności po obu stronach. Zimą hamuje parę idącą z mieszkania w stronę muru. Latem przepuszcza nadmiar wilgoci z powrotem do pomieszczenia, więc ściana ma jak przeschnąć.
Najpierw sprawdź, czy mur jest suchy
Izolacja od środka nie naprawia wilgoci, tylko ją chowa. Jeżeli zakryjesz mokrą ścianę, problem zostaje w murze, tyle że już go nie widzisz. Zanim kupisz płyty, przejdź wokół domu i sprawdź:
- czy ściana jest sucha,
- czy spoiny między cegłami są szczelne,
- czy rynny nie leją wody po elewacji,
- czy parapety zewnętrzne nie kierują wody na cegłę.
Każdą przyczynę zawilgocenia usuń przed ociepleniem. Nie zgaduj też grubości ani układu warstw. Zanim pierwsza płyta trafi na ścianę, projektant powinien wyliczyć, co będzie się działo w wychłodzonym murze podczas mrozów.
Gdzie para najczęściej przedostaje się na cegłę?
Sama płaszczyzna ściany rzadko zawodzi. Kłopoty robią się na połączeniach, bo tam membrana jest cięta, zaginana i przebijana. Szczególnej uwagi wymagają:
- styk z oknem,
- połączenie ze stropem,
- miejsce, w którym dochodzi ściana działowa,
- każda puszka elektryczna wycięta w płycie,
- przepusty rur.
Wystarczy niesklejony zakład albo nieuszczelnione gniazdko, a ciepłe, wilgotne powietrze z pokoju idzie prostą drogą na zimny mur. Sam przy odbiorze takiej ściany zaczynam właśnie od tych miejsc, a nie od jej środka.
Ile to kosztuje i co daje
Za porządną robotę od środka, czyli z projektem, membraną inteligentną i płytą gipsową na wierzchu, zapłacisz najczęściej od 300 do 450 zł za każdy metr ściany. Elewacja w lekkiej metodzie mokrej kosztuje zwykle 200–300 zł za metr. Różnicę zjadają dokładniejszy projekt i wolniejsza, precyzyjna robota w pomieszczeniach.
Po takim remoncie dom potrzebuje najczęściej o 25–35 procent mniej ciepła niż z gołym murem. Ocieplenie elewacji dałoby więcej, bo przy stropach i ścianach działowych zostają mostki termiczne. W zamian cegła na elewacji zostaje odsłonięta, a przy szczelnych połączeniach mur nie zbiera wilgoci.
